De “val van influencers”. Gebeurt het echt of zijn het alleen maar illusies?

Het begon allemaal met een video waarin een meisje zich via Stories beklaagde dat ze maar één maand vakantie had gehad in plaats van drie, “zoals iedereen”. En toen ontplofte het internet. De reclameposts, de vakanties in hotelletjes koste wat kost, de video’s die klagen over de politiek terwijl ze letterlijk geen vinger hebben uitgestoken voor wat ze zeggen te verdedigen… Het digitale equivalent van met hooivorken en fakkels het kasteel van de edelen bestormen en om het hoofd van de influencers vragen. Het liep zo hoog op dat zelfs de influencers zelf de bal van zich af begonnen te schuiven, zichzelf “content creators” noemden en om de val van “de slechteriken” vroegen. Oftewel, diegenen die zij niet zijn. Een betreurenswaardig schouwspel (van hun kant) dat uiteindelijk is geëindigd… in iets?

Instagram Downloaden

Het uur van de slechten

Uiteindelijk streept het een het ander weg. Misschien volg je hen alleen om ze uit te lachen, of omdat je echt gelooft dat die antirimpelcrème is wat ze ’s nachts gebruiken, of omdat ze als een deel van je familie zijn. De “val” van influencers is, als je de cijfers erbij pakt, een kleine hobbel op de weg die als waarschuwing voor de toekomst dient: niet alles kan. Let op. Uiteraard zal het María Pombo of Lola Lolita vrij weinig uitmaken, maar er zijn wel degelijk accounts, een paar maar, die er echt pijn van hebben gehad. Niet zó erg dat ze geen reclame meer hebben, dat dan weer wel.

RoRo heeft sinds die avond 827.000 volgers verloren, 5,5%, iets wat merken toch een beetje gespannen zou moeten maken: waarom samenwerken met iemand die duidelijk op zijn retour is? Dat zou ook iedereen zich moeten afvragen die iets willen doen met Aruberuto Makoto, de eerste influencer die na de beroemde “val” de mist in ging, en die de stelling van deze post bewijst: mensen gaan er niet nog eentje laten passeren. Sinds hij in Japan probeerde zich te vergrijpen aan een onbekende en met zijn lamentabele excuses, heeft hij 4% van zijn publiek verloren, oftewel 11.530 volgers. Dat lijkt misschien niet veel, maar in slechts één week is het waanzinnig veel.

De meesten hebben het, als we eerlijk zijn, niet eens gemerkt: ja, misschien zakt de betrokkenheid een paar dagen en vertrekken er een paar duizend volgers (in het geval van Peldanyos bijvoorbeeld maar 2.192). Triest genoeg denk ik dat dit zo’n beetje alles is waar de beroemde “val” toe reikt. Als een “creator” als JWulen, die door een video werd ontmaskerd als een absolute plagiaatpleger en overal op internet voor opschudding zorgde, maar 71.000 volgers heeft verloren (van de 5 miljoen), dan zegt dat wel genoeg. Ja, veel influencers kopen volgers (en dat is de reden waarom ze de likes verbergen), maar het wekt de indruk dat, alweer, de hecatombe kwam, losbarstte en eindigde in ons bubbeltje.

Afhankelijk van wie je spreekt bij verschillende marketingbureaus, hoor je heel verschillende dingen over influencermarketing: er zijn er die een fortuin uitgaven aan een story die niet één enkele conversie opleverde en er zijn er die dankzij die story hun investering tien keer terugverdienden. Gaat iemand een parfum kopen omdat Natalia Palacios, via #publi, verkondigt dat het naar aardbei ruikt?

Influencers, die ooit deel uitmaakten van het dagelijks leven van miljoenen mensen die met hen een bijna vriendschappelijke relatie hadden (eenzijdig, natuurlijk), zijn onze roddelpers 2.0 geworden, en dat is het enige wat interesseert: met wie ze wat hebben, wie ze verdedigen, wie ze haten, met wie ze kinderen hebben. Of ze liegen of de waarheid zeggen, of ze onzin uitkramen of niet. Ze zijn ons brood en spelen, onze narren, die met emmers tegelijk het geld binnenharken terwijl ze jongleren. Van een val kan geen sprake zijn (afgezien van de louter anekdotische) zolang er een parasociale relatie bestaat. Het is zo triest als het klinkt.