Noch ‘Fast & Furious’ noch ‘El Motín’: de twee beste films van Jason Statham zijn de eerste die hij maakte

Wat is je favoriete Jason Statham-film: die waarin hij een gebouw binnendringt op zoek naar wraak en alle terroristen die hij onderweg tegenkomt in elkaar slaat of die waarin hij op een schip sluipt op zoek naar wraak en alle handlangers die hij onderweg tegenkomt neerschiet? Statham heeft, net als Chuck Norris of Jean-Claude Van Damme destijds, zijn eigen genre: je weet precies wat je gaat aantreffen in een film waarop zijn gezicht pontificaal groot op de poster staat met een donderse blik. Het typische gezicht van iemand die je nooit gehurkt om de hoek van je straat wilt tegenkomen, voor het geval je ineens een onverwachte tik in je nek krijgt. En toch heeft hij iets, als we hem maar blijven zien uitdelen aan alles en iedereen.

Jason Statham als Jason Statham

We hebben Statham zien uitdelen in A Working Man, El Motín, The Beekeper, Despierta la furia, de Fast & Furious-saga en natuurlijk de twee delen van Meg, naast nog heel wat andere films. Hij staat uiteindelijk synoniem voor puur en onvervalst vermaak, ook al zijn het cinematografisch gezien niet zulke goede films… behalve aan het begin van zijn carrière. Want onze protagonist dacht zo rond 1998 niet dat hij zou gaan acteren: hij was professioneel sporter, model en zelfs winkelbediende in de zaak van zijn vader geweest voordat hij Guy Ritchie tegen het lijf liep, die toen op zijn best was.

Hoewel we Ritchies trekjes inmiddels al terugzien in zijn laatste werken (La fuente de la juventud, Aladdin, En la zona gris, enzovoort), was hij destijds een regelrechte sensatie. Zijn snelle en directe manier van verhalen vertellen bracht hem ertoe dingen te maken als Sherlock Holmes, The Gentlemen of Operación UNCLE, maar niets daarvan was gebeurd zonder zijn eerste twee wonderen: Lock & Stock en Snatch. Als je het mij vraagt heeft hij, net als Statham, niets beters gemaakt: ze zijn ordinair, leuk, razen maar door, zijn hilarisch en ogen zelfs vandaag de dag nog modern. Een genot, kortom.

Als je ze niet kent, mis je echt iets. Lock & Stock kostte amper 800.000 pond, en in de cast hebben alleen Statham en Vinnie Jones het daarna nog gemaakt. Als je hem opzet, geniet je bijna twee uur lang van een stel kleine criminelen die grandioos de mist ingaan en eindigen met een schuld aan een maffiabaas. Vanaf hier wordt alles chaotischer en chaotischer, tot op een punt van brute decadentie. Hij was zo succesvol dat ze er zelfs nog een serie van maakten (al was die, zoals elke goede spin-off, niet echt de moeite waard), en nu is hij achtergebleven als een relikwie uit een andere wereld die je echt weer zou moeten bekijken.

In Snatch deed Ritchie er nog een schep bovenop en zette hij Brad Pitt in de hoofdrol die er alles aan deed om ervoor te zorgen dat je geen woord verstond van wat hij zei. Ook Benicio del Toro, Vinnie Jones, Stephen Graham en natuurlijk Statham zelf zijn erbij. Hij is bruut, ontzettend grappig, donker, snel en was destijds een verrassend grote sensatie: hij kostte 10 miljoen en bracht er meer dan 80 op, waardoor iedereen ineens een ster werd. En ja, ook hij kreeg een televisieserie. En inderdaad, zonder de originele cast hield die het maar twee seizoenen vol. Daarna vertrok Statham naar Hollywood, en daar zit hij tot op de dag van vandaag. Maar als je er serieus over denkt om nog eens een andere schietfilm met hem in de hoofdrol op te zetten, neem dan dit advies ter harte: ga terug, naar de tijd waarin hij als gangster geloofwaardig was. Je zult zelden iets leukers zien. Erewoord. Of zoals Brad Pitt in Snatch zou zeggen, “Paaahlabreeh”.