‘The Simpsons’ heeft net een nieuwe aflevering uitgebracht. Die is anders dan alles wat je tot nu toe hebt gezien en wil de serie volledig veranderen

Al een tijd zijn zelfs wij, de meest verstokte fans van The Simpsons, het beu. We hebben dezelfde afleveringen duizend keer gezien en blijven nieuwe gags vinden, maar de serie is, in haar recente seizoenen, vastgelopen in een zee van middelmatigheid waar alleen een paar afleveringen als Gepixeld en bevreesd of Een serieuze Flanders aan ontsnappen (als je die niet hebt gezien, heb je huiswerk). De serie heeft ontdekt dat ze beter is wanneer ze naar zichzelf verwijst of wanneer ze in het verleden graaft om de enige kijkers die nog over zijn te verrassen: die van het eerste uur. En in die lijn heeft de laatste exclusieve special voor Disney+ een kleine verhaallijn opgezet dat alle fans die hun avonturen al decennialang volgen zal verrukken.

Disney+ Downloaden

Zo waren we niet

Midden in seizoen 2 van The Simpsons, begin 1991, vertelden Homer en Marge het verhaal van hoe ze elkaar op de middelbare school leerden kennen in 1974. De aflevering heette Zoals we waren, was een groot succes en legde de basis voor het liefdesverhaal van de ouders van het gezin, iets wat veel mensen niet begrepen. Er zijn 35 jaar verstreken sinds de uitzending, en The Simpsons staat niet alleen nog overeind, maar is ook teruggekeerd naar zijn klassieke animatiestijl om een alternatief universum te schetsen waarin Marge niet bestond, Homer nooit trouwde en tegen wil en dank miljonair werd.

De aflevering in kwestie heet Yellow Mirror, en gebruikt Black Mirror als excuus om twee “vreemde” verhalen over het gezin te vertellen, in de stijl van de Halloween-specials. Het tweede is een opstand van tablets tegen het stadje, aangevoerd door een Maggie Simpson die duidelijk niet heeft begrepen dat kinderen niet achter een scherm horen te zitten en die, eerlijk gezegd, onder veel problemen van de moderne serie lijdt. Maar het eerste, ach het eerste, is een absoluut genot. Daarin zien we een alternatief universum waarin Homer, het beu om nog eens te luisteren naar het verhaal van hoe ze elkaar leerden kennen, vlak in een lamp zit te staren tot hij, midden in de flashback, ontdekt dat hij tegen de muur was geknald (een grap die inderdaad in de oorspronkelijke aflevering zit)… en toen hij wakker werd, had hij zijn hele leven verzonnen.

Alle verhaallijnen van The Simpsons, inclusief die waarin Bart een olifant heeft, hadden zich in zijn verbeelding afgespeeld, en, als een ontspoorde Matt Groening, creëert hij een serie met dat gezin waarmee hij, in zijn hoofd, jarenlang samenleefde: de Sadsons. Het is tegelijk een viering van de nalatenschap van The Simpsons, een droevig verhaal, een reflectie op roem en een aflevering vol gags zoals we die al lang niet meer hadden gezien. Uiteindelijk wordt Homer een soort absolute, gekke, krankzinnige schepper, tot alles bereid om terug te keren naar zijn gewone leven, dat leven dat hij alleen maar droomde. Of misschien toch niet?

Het is niet de eerste keer dat de serie met zichzelf speelt (daar is de beroemde “laatste aflevering”, of die keer dat Anonymous het signaal “hackte”), maar het is wel waar dat het, in de zee van middelmatigheid waaraan ze ons seizoen na seizoen heeft gewend, prettig is om te zien dat The Simpsons tot meer in staat is dan repetitieve afleveringen met middelmatige grappen. Ooit waren ze de koningen, en deze aflevering bewijst dat het nog altijd zo zou kunnen zijn. Ze hoeven alleen maar een klein beetje moeite te doen en zich te herinneren dat het hart van de serie nooit de slapstickgrappen waren, maar een familie die, ondanks alles, van elkaar houdt. Je hoeft je hoofd niet te stoten en het verleden te herschrijven om dat te weten, maar hopelijk helpt dit hun om er nog eens goed naar te kijken.